Met twee zussen op reis……..

De 40-dagen tijd is aangebroken. De periode die ons op weg zet naar het feest van Pasen, het feest van opstaan, van opnieuw mogen en kunnen beginnen. Een hoopvol gegeven!

Al hebben spontane feestjes hun eigen charme, een goed feest behoeft doorgaans best wat voorbereiding en in het kerkelijk jaar trekken we daar deze periode voor uit. Bij ons thuis werd die voorbereidingsperiode steevast aangeduid met lijdensweken. Voor mij als kind zette dat meteen de toon: ik werd op slag droevig als deze weken aanbraken. Dat in deze periode het zeker ook gaat over een naar binnen keren, naar jezelf kijken en de wijze waarop je in de wereld staat, dat werd mij pas later helder. Een wezenlijke en waardevolle periode is het, die we op persoonlijk niveau mogen beleven én met elkaar.

Die reis naar binnen die ons op de weg van de hoop zet, de weg naar Pasen, daarin hebben we reisgenoten. Twee krachten gaan mee met ons: woede én moed. Twee zusjes van elkaar, volgens kerkvader Augustinus. Twee dochters van Hoop, zo schrijft hij. Moeder Hoop zet en houdt ons in beweging onderweg naar Pasen. Hoop op dat nieuwe, dat andere dat wacht. Woede en moed moeten eenvoudigweg mee. Die laat je niet verweesd achter. Woede, verontwaardiging en boosheid over hoe er dingen niet goed gaan in ons leven, in onze maatschappij. Én moed om onze eigen rol daarin te willen zien én te geloven dat het zo niet hoeft te zijn en blijven. Twee krachten die onderweg aandacht behoeven en evenwichtigheid. Die vragen om constructief denk en doe-werk. Die ons samen ongekende vergezichten brengen, ons uit het donkere kunnen wegtrekken op weg naar het licht. Het licht van Pasen.

Goede reis!

                                                                                                      Elly van Kuijk-Spaans

Vergelijkbare berichten